  |
|
 |
|
|
|
Wyraz certyfikacja pierwszy raz został zdefiniowany przez Komitetem do Certyfikacji ( SERTIKO ) Międzynarodowej Organizacji Standaryzacji (ISO) i wprowadzony do Podręcznika nr 2 ISO (ISO/MEK2) od 1982 r. ,, Wyrazy i definicje w dziedzinie standaryzacji, certyfikacji i akredytacji laboratoriów badawczych ,,. Zgodnie z tym dokumentem certyfikacja była zdefiniowana jak postępowanie, potwierdzające przy pomocy certyfikatu zgodności albo znaku zgodności, że produkt albo usługa odpowiada ustalonym standardom albo innym normatywnym dokumentom. Ta definicja jest przyjęta dzisiaj za podstawę w systemie certyfikacji GOST-R Federacji Rosyjskiej. W danym momencie certyfikacja zgodności to działania ,,trzeciej strony,, , która udowadnia, że jest zapewniona pewność w tym, że zidentyfikowana produkcja, proces albo usługa odpowiada konkretnemu standartowi albo innemu normatywnemu dokumentowi. Przy porównaniu definicji danej w 1982 r. w pojęcie ,,certyfikacja zgodności,, było wprowadzonych kilka istotnych zmian. Po pierwsze - certyfikacja została bezpośrednio powiązana z działalnością ,,trzeciej strony,, , którą jest osoba albo organ przyznany niezależnym od stron - uczestników postępowania, zgodnie z przepisem (ISO/MEK2). Niżej będą podane dokładne wyjaśnienia definicji ,,trzeciej strony,, oraz inne terminy i definicje z dziedziny certyfikacji zgodności. Po drugie - weryfikacja zgodności jest działalnością prowadzoną zgodnie z przepisami, co świadczy o istnieniu w systemie certyfikacji specjalnych przepisów, procedur i istnieniu kierownictwa i kontroli. Po trzecie - znacznie powiększa się dziedziny działalności certyfikacji zgodności. Na dany moment certyfikacji zgodności podlega produkcja, usługi, procesy rządzenia jakości w zakładach (systemy jakości) i pracownicy. Wszystko to prowadzi do stałego rozwinięcia procesu certyfikacji, jak proces ustawienia zgodności - co jest niezbędną częścią cywilizowanego rynku. Wiodące światowe państwa zaczęły rozwijać proces certyfikacji w 20-30 latach naszego wieku. W 1920 roku Niemiecki Instytut Standardów (DIN) wprowadził w Niemczech znak zgodności ze standardem DIN, który rozpowszechniony jest na wszystkie produkty - z wyjątkiem urządzeń gazowych, urządzeń wodnych i niektórych innych produktów dla których przewidywalny jest specjalny regulamin dokonania badań i kontroli. Znak DIN jest zarejestrowany w Niemczech zgodnie z przepisami o ochronie znaków handlowych. Wielka Brytania jak i Niemcy, obejmują większość dziedzin produkcyjnych i większość końcowych produktów certyfikacji. W Anglii działa kilka nacjonalnych systemów certyfikacji, największy - Brytyjski Instytut Standardu. Dla oznakowania produkcji w tym systemie jest przeznaczony specjalny znak ,,żmij papierkowych z papierka,,. Znak zgodności z normami angielskimi jest zarejestrowany i chroniony przez prawo angielskie. We Francji w 1938 roku specjalną Ustawą były organizowane nacjonalne systemy certyfikacji NF, (francuski standard). Odpowiedzialność i kierownictwo ponosi francuska asocjacja po standaryzacji (AFNOR) systemy certyfikacji NF oznacza, że produkty które są oznakowane tym znakiem odpowiadają francuskim standardem. W tym przypadku, podstawą dla certyfikacji są tylko państwowe standardy Francji. Które zostały przyjęte , przygotowane przez AFNNOR. Znak NF jest zarejestrowany we Francji zgodnie z prawem o znakach handlowych. W państwach Zachodniej Europy istnieje duża ilość nacjonalnych systemów certyfikacji, zbudowanych na normach, standardach tych państw co prowadziło do sytuacji, kiedy te same produkty były oceniane różnymi metodami i według różnych parametrów. Ta sytuacja przeszkadzała w handlu między państwami - członkami Unii Europejskiej, przeszkadzała w realizacji pomysłu stworzenia przestrzeni bez granic w której jest możliwy bez przeszkodowy transfer osób, produktów i usług. Różnice w certyfikacji zgodności miały też aspekty administracyjne. Wszystko to doprowadziło, że eksporter miał dokonywać certyfikacje wyrobów w państwie importera, chociaż ta certyfikacja była już dokonana w jego własnym państwie. Rozwiązanie tego problemu było znalezione 21.12.1989 r. kiedy został przyjęty dokument o nazwie ,,Globalna Koncepcja po Certyfikacji i badaniach,, Głównym pomysłem tego dokumentu jest wprowadzenie i formowanie zaufności do towarów i usług za pomocą takich narzędzi jak : certyfikacja i akredytacja dostosowanych do jednych norm europejskich . To zaufanie ma być potwierdzone jakością , kompetentnością. W USA w odróżnieniu od Europy Zachodniej nie ma jednych przepisów do certyfikacji, nie ma jednego nacjonalnego organu certyfikującego, działają setki różnych schematów certyfikacji, które są prowadzone przez różne izby przemysłowe, firmy prywatne. Taka sama sytuacja złożyła się z standaryzacją. Standardy są rozpracowane przez setki organizacji mający różny status . Mimo braku jednolitego nacjonalnego organu po certyfikacji, któremu rząd powierzył kierownictwo pracami po certyfikacji, są prowadzone próby po stworzeniu jednolitych przepisów dla już działających certyfikacji. Dlatego jest zbudowany nacjonalny system akredytacji laboratoriów badawczych i rejestracji systemów certyfikacji. Certyfikacja w USA jest gwarancją jakości na nacjonalnym poziomie (w przypadku kiedy organ certyfikujący jest nacjonalnym) i międzynarodowym poziomie. Chociaż i nie ma państwowej regulacji obowiązków certyfikacji, są komitety mające duży autorytet, taki jak Nacjonalne Laboratoria Firm Ubezpieczeniowych, Laboratoria Amerykańskich Przedsiębiorstw Przemysłu Gazowego, Badawczych Center Techniki Rolniczej itd. Certyfikacja produkcji w Federacji Rosyjskiej, a przedtem w UDSSR zaczęła się rozwijać od 1979 roku zgodnie z rozporządzeniem ZKKPSS ,,o ulepszeniu panowania mechanizmów i wzmocnienie wpływów gospodarczych na powiększenie efektywności produkcji i jakości prac,, GOST standardu było powierzone, razem z różnymi Ministerstwami zatwierdzić organizacji zajmujący się państwowymi badaniami ważniejszych rodzajów produkcji przemysłowego i domowego użytku. Celem tego systemu było zabezpieczenie prawdziwej i operatywnej oceny jakości produkcji oraz zapobiegać produkcji technologicznej niedoskonałych wyrobów i dokonywać systematycznej kontroli za jakością produkcji. Badawcze Centra z tych czasów są bazami dla nowoczesnych laboratoriów badawczych. Jednak parametry według których działały Państwowe Centra Badawcze nie odpowiadały ustawą po certyfikacji produkcji. Przyjęty w roku 1989 ,,tymczasowe przepisy po certyfikacji produkcji przemysłu ciężkiego w UDSSR> stały dokumentem sterującym prace po certyfikacji. Zgodnie z tym dokumentem prace po certyfikacji produkcji przemysłu ciężkiego w UDSSR wyglądało następująco : 1. definicja produktów podlegających certyfikacji 2. stwierdzenie wymogów certyfikacji dla danych produktów i prowadzenie dokumentacji normatywno-technicznych do danej produkcji 3. sporządzenie dokumentacji, które ustala przepisy po certyfikacji konkretnej produkcji. 4. atesty dla linii produkcyjnych u producenta 5. akredytacja laboratoriów badawczych, przystosowanych do badań certyfikacyjnych 6. wydanie certyfikatów albo znaków zgodności 7. kontrole jakości certyfikującej produkcji 8. udział w międzynarodowych systemach certyfikacji, przyznanie wyników badań innym laboratoriów badawczym. Wykonując te przepisy na początku 90-tych lat w Rosji powstaje prawna i techniczna podstawa dla stworzenia nacjonalnego systemu certyfikacji. |
|
|
|